Ter dood veroordeeld

Stel u een aantal geketende mensen voor die allen ter dood veroordeeld zijn. Ieder dag worden er onder de ogen van de anderen enkele omgebracht. De overblijvenden zien aan wat er met hun lotgenoten gebeurt wat hunzelf te wachten staat. Vol smart en wanhoop kijken ze elkaar aan en wachten hun beurt af. Dit is het beeld van de menselijke situatie. (Blaise Pascal, Gedachten)

Lees verder “Ter dood veroordeeld”

Aanraakbaar lichaam

Ik ontmoet andere levende wezens: ik raak hun huid aan, die warm en zacht is, en die mijn aanraking ontvlucht of haar juist zoekt; en onder of achter de huid vermoedt mijn tastende hand het kloppende leven. (Uit: De tederheid van Ton Lemaire)

Lees verder “Aanraakbaar lichaam”

Honderd jaar geleden

Ik lees een boekje uit 1925 en kom woorden en beelden tegen die wij, bijna honderd jaar later, vergeten lijken te zijn. Destijds kon je bijvoorbeeld ‘begeeren, lieven en wenschen’, terwijl wij alleen nog maar begeren en wensen kunnen; het woord ‘lieven’ is uit de mode geraakt. Toch heb ik jaren geleden, toen ik hevig verliefd was, spontaan een liedje gemaakt waarin ‘Ik lief jou, ik lief jou alle dagen’ voorkwam, alsof lieven een bestaand woord was. Waarschijnlijk was ik door het Engelse ‘to love’ (I love you) en het Duitse ‘lieben’ (ich liebe dich) geïnspireerd. ‘Liefhebben’ of ‘houden van’ klinkt toch eigenlijk minder mooi, minder puur, minder direct dan het simpele woordje ‘lieven’? Misschien kunnen we dat woord in onze taal terugbrengen door het opnieuw te gaan gebruiken, bij- voorbeeld als we lieve dingen prevelen tegen dierbaren, of bij het schrijven van brieven en gedichten.

Lees verder “Honderd jaar geleden”

Onbezorgde kindertijd

‘Summertime,’ zingt Janis Joplin krijserig maar gevoelvol, ‘the living’s easy’. Het kind tot wie haar liedje zich richt heeft een jeugd zoals een onbezorgde zomertijd: naakt rondrennen in de tuin, kamperen, poedelen in een pierenbadje, krijsen na een val op straat maar een halfuur later vrolijk aan een ijsje zitten lurken in de zon. Er zijn alleen de sensaties van het heden, die vaak spannend zijn en aangenaam – en misschien een vaag voorgevoel van de toekomst, ver en magisch, als vliegen.

janisjoplin3One of these mornings
You’re gonna rise, rise up singing,
You’re gonna spread your wings,
Child, and take, take to the sky.

But until that morning
Honey, n-n-nothing’s going to harm you now,
No, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no
No, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no
No, no, no, no, no, no, no, no, no,
Don’t you cry,
Cry.

Klik hier voor een bijzonder mooie versie van ‘Summertime’.